Μια πρωτοφανής ενέργεια προκάλεσε την αντίδραση του Τομεάρχη Τουρισμού της Νέας Δημοκρατίας και Βουλευτή Δωδεκανήσου, κ. Μάνου Κόνσολα.
Πρόκειται για τη δημιουργία οπτικοακουστικού υλικού προβολής για την έκθεση ελληνικών ενδυμασιών του Μουσείου Μπενάκη, στο οποίο έχει εξαφανιστεί το Καστελλόριζο από το χάρτη.
Ο κ. Κόνσολας με επιστολή προς την Πρόεδρο του Μουσείου Μπενάκη, κα. Γερουλάνου, επισημαίνει την ιστορικότητα του νησιού, αλλά και το ιδιαίτερο πολιτισμικό του κεφάλαιο, που θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο της έκθεσης Ελληνικών Ενδυμασιών του Μουσείου.
Επισημαίνει, όμως, ότι: «πιο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε όλοι και να επιβεβαιώνουμε καθημερινά, ότι το Καστελλόριζο αποτελεί το πιο ευαίσθητο εθνικό χώρο».
Ο Βουλευτής Δωδεκανήσου καταλήγει, τονίζοντας τα εξής:
«Το Μουσείο Μπενάκη έχει ξεχωριστή και διαχρονική προσφορά στη χώρα και στον πολιτισμό μας.
Είμαι βέβαιος ότι η συγκεκριμένη αβλεψία, με την εξαφάνιση του Καστελλόριζου από το χάρτη, δεν αποτελεί ευθύνη του Μουσείου, αλλά της εταιρείας παραγωγής του υλικού.
Θεωρώ ότι θα πρέπει άμεσα να υπάρξει αποκατάσταση αυτής της αβλεψίας».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της επιστολής του κ. Κόνσολα προς την Πρόεδρο του Μουσείου Μπενάκη:

Αθήνα, 26 Σεπτεμβρίου 2018
Προς:
Κυρία Ειρήνη Γερουλάνου,
Πρόεδρο Μουσείου Μπενάκη

Κυρία Πρόεδρε,

Επικοινωνώ μαζί σας για ένα ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα.
Σε οπτικοακουστικό υλικό προβολής για την έκθεση ελληνικών ενδυμασιών του Μουσείου Μπενάκη, στο χάρτη απεικόνισης έχει εξαφανιστεί το Καστελλόριζο.
Είμαι βέβαιος ότι γνωρίζετε την ιστορικότητα του νησιού, αλλά και το ιδιαίτερο πολιτισμικό του κεφάλαιο, που θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο της Έκθεσης Ελληνικών Ενδυμασιών.
Το πιο σημαντικό, όμως, είναι να γνωρίζουμε όλοι και να επιβεβαιώνουμε καθημερινά, ότι το Καστελλόριζο αποτελεί τον πιο ευαίσθητο εθνικό χώρο.
Το Μουσείο Μπενάκη έχει ξεχωριστή και διαχρονική προσφορά στη χώρα και στον πολιτισμό μας.
Είμαι βέβαιος ότι η συγκεκριμένη αβλεψία, με την εξαφάνιση του Καστελλόριζου από τον χάρτη, δεν αποτελεί ευθύνη του Μουσείου, αλλά της εταιρείας παραγωγής του υλικού.
Θεωρώ ότι θα πρέπει άμεσα να υπάρξει αποκατάσταση αυτής της αβλεψίας.

Με εκτίμηση

Μάνος Κόνσολας
Βουλευτής Δωδεκανήσου
Τομεάρχης Τουρισμού Νέας Δημοκρατίας
Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Το Δ.Σ του υπό την επωνυμία Ένωση Αλιέων Μέσης και Παράκτιας Αλιείας Καλύμνου ΄ Ο Ποσειδών ΄ με έδρα την Κάλυμνο του Νόμου Δωδεκανήσου που νόμιμα εδρεύει και λειτούργει στην Κάλυμνο δυνάμει της υπ΄ αριθμό 6/2013 διάταξης ειρηνοδικείου Καλύμνου – καταχωρήθηκε στα βιβλία σωματείων του πρωτοδικείου με αύξοντα αριθμό 24/22-08-2013 και συμφώνα με τις διατάξεις του νόμου 1361/83 Φ.Ε.Κ. 66/Α/83 όπως συμπληρώθηκε με το άρθρο 51 του νόμου 2538/97 Φ.Ε.Κ. 242/Α/97 του νόμου 4015/2011 και εκπροσωπείται από τον Κωνσταντίνο Σαρούκο του Μιχαήλ Πρόεδρο του Συλλόγου όπως προκύπτει από το με αριθμό 4/27-09-2013 πρακτικό γενικής συνέλευσης για τις αρχαιρεσίες και από το με αριθμό 4/27-09-2013 πρακτικό διοικητικού συμβουλίου για τη κατανομή των αξιωμάτων γνωστοποιεί στα μέλη του ότι το Σάββατο 29/09/2018 και ώρα 17:00 στο ναυτιλιακό γραφείο Martinos Maritime που βρίσκεται στην Ενορία Αγίου Νικόλαου θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές του συλλόγου για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου.

Έκτακτη συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε χθες το μεσημέρι στα γραφεία της Π.Ν.Αι. στη Ρόδο με τα στελέχη του Τμήματος Πολιτικής Προστασίας Δωδεκανήσου της Π.Ν.Αι. και την οποία συγκάλεσε ο Αντιπεριφερειάρχης Δωδεκανήσου κ. Χ. Κόκκινος. Αντικείμενο της σύσκεψης ήταν η κινητοποίηση όλων των αρμοδίων φορέων για θέματα Πολιτικής Προστασίας και η ενημέρωση των πολιτών, προκειμένου να αντιμετωπιστούν πιθανά προβλήματα που θα προκύψουν από τον ερχομό της κακοκαιρίας στα Δωδεκάνησα (που ήδη πλήττει τη χώρα μας), σύμφωνα με την ενημέρωση που απέστειλε η Ε.Μ.Υ. και τις οδηγίες της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας.

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να πω ότι η τιμή είναι δική μου να με καλεί στο βήμα, σε αυτήν την εκδήλωση, η Βάλια. Ένα μέλος μίας γενιάς Ελλήνων, που πολλοί στη χώρα μας θεωρούσαν καταδικασμένους. Καταδικασμένους να ζήσουν χειρότερα από ό,τι οι γονείς τους, αναγκασμένοι να φύγουν από τη χώρα εγκαταλείποντας, την ίδια στιγμή, την ελπίδα ότι μια μέρα η χώρα αυτή θα μπορεί να οικοδομηθεί ξανά, αυτή τη φορά σε στέρεα θεμέλια.