Γράφει η Νίκη Ρεϊση
Πάντα οι σταθμοί, είτε πρόκειται για φυσικούς τόπους, είτε μεταφορικά προσεγγίζοντάς τους, προκαλούν ,διεγείροντας συναισθηματικά μοτίβα …κύκλοι ζωής ανοίγουν και κάποιοι άλλοι κλείνουν…
Αποχωρισμοί και αφίξεις ,χαρές και λύπες. Κοινό σημείο αναφοράς, ο πάντα μακρύς μακρόσυρτος ήχος ,αυτός του ενσύρματου τηλεφώνου στο περίπτερο ή στο μπακάλικο της γειτονιάς, άγγιζε την αγωνία όσων έμεναν πίσω στο νησί, να ακουμπούν την ελπίδα της επιστροφής των ξενιτεμένων τους παιδιών, που αναζητούσαν,16άρικα ακόμα, την τύχη τους, στην Αυστραλία και στην Αμερική. Αλλά και των άλλων ,που μπάρκαραν στα καράβια, κι όσων έπαιζαν τη ζωή τους ¨κορώνα γράμματα¨ βουτώντας στα αφιλόξενα, πολλές φορές, νερά της Μεσογείου. Καλά και κακά μαντάτα, να διαπερνούν τα καλώδια της παλιάς γνώριμης μαύρης συσκευής του τηλεφώνου. Κι η μάνα που με χίλιες θυσίες σπούδαζε το γιο στην Αθήνα να σφουγγίζει με το ταπεινό τσεμπέρι της ,ένα δάκρυ κρυφό, στο κλείσιμο της γραμμής.
Ονόματα που έσβησαν στο χρόνο ,ψυχές και καρδιές που πάλλονταν και ζωντάνευαν την απλή καθημερινότητα αυτού του μικρού αλλά και μεγάλου τόπου, με τα μικρά και μεγάλα όνειρα του κάθε Καλύμνιου.
Εικόνες που ο χρόνος ξεθώριασε ,πρόσωπα στο εικονοστάσι της μνήμης, που αρκεί ένας λόγος να τα φέρει ξανά πίσω και η μνήμη όσο ακόμα κρατεί και μπορεί, ακολουθεί τα συνειρμικά μονοπάτια και ζωγραφίζει αχνά χαμόγελα, ψελλίζοντας δυο λέξεις ¨όμορφα χρόνια¨. Ήταν απλά, με ιδιαίτερες δυσκολίες για τον καθένα, ξεχωριστά, αλλά γεμάτα ψυχή ,συναισθήματα και κυρίως ελπίδα.
Το βιβλίο ακουμπά λοιπόν με τη μοναδική δεξιοτεχνία της πένας του Γιάννη ,τις στιγμές που χάραξαν και σμίλεψαν τη ζωή μας. Τα βαπόρια που σεργιάνισαν τα όνειρά μας και τα πρώτα χρόνια της αθωότητας ,στη σειρά…¨Εσπερος, Κανάρης, Μιμίκα, Ρενέτα .. και στην προκυμαία ο συμπαθέστατος ¨Φίλιας¨ ένας σύγχρονος συνοδός εδάφους, θα λέγαμε .. συνόδευε τα όνειρα που έφευγαν ..κι αυτά που γυρνούσαν…Τα χρόνια πολλά …μας ξεπέρασαν.. Οι σελίδες αυτού του βιβλίου πολύτιμες.. Υδροπλάνα στην Κάλυμνο…ποιος να το φανταστεί .. τόσο απλά…Και ιστορικά στοιχεία πολλά…με ντοκουμέντα.
Γιάννη, σ ευχαριστούμε γι’ αυτό το όμορφο ,μοναδικό ταξίδι που μας χάρισες.. Προσωπικά ,σου εύχομαι να είσαι γερός και δυνατός, για να μας χαρίσεις ακόμα περισσότερα, γιατί εσύ ξέρεις πρώτος να μας οδηγείς ,σ αυτούς τους νοσταλγικούς δρόμους, όαση για την ψυχή μας, που μας φέρνουν σε άμεση επαφή με συναισθήματα βαθιά κρυμμένα, που με τη σπίθα της γραφής σου ζωντανεύουν ξανά και μας ανατροφοδοτούν την αγάπη γι’ αυτόν τον αξιολάτρευτο τόπο
ΥΓ. Γνωρίζοντας χρόνια πολλά το Γιάννη Πατέλλη και την αξιοπρεπή μετριοφροσύνη που τον χαρακτηρίζει, έχω τη βεβαιότητα πως τα εύσημα που δίκαια του απονέμονται καθ’ όλη τη διάρκεια του παραγωγικού συγγραφικού του έργου, του προκαλούν , μια μάλλον αμήχανη κατάσταση ,παρά την ικανοποίηση που εισπράττει κανείς σε παρόμοιες περιπτώσεις, Το να γράψω δυο λόγια καρδιάς, για τον αγαπητό μας Γιάννη Πατέλλη, ήταν δική μου εσωτερική ανάγκη.
Με εκτίμηση Νίκη ΡεΪση
