Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου – το Τμήμα Πολιτισμού σε συνδιοργάνωση με το
Κονωφελές Ίδρυμα Υποτροφιών Εμμανουήλ και Μαίρη Σταματίου
και με την στήριξη από την Ομοσπονδία Δωδεκανησιακών Παροικιακών Συλλόγων Ρόδου
την Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Δωδεκανήσου και την παραχώρηση του κινηματοθεάτρου ΡΟΔΟΝ από τον Δημοτικό Οργανισμό Πολιτισμού και Αθλητισμού ΔΟΠΑΡ θα παρουσιάσουν ένα αφιέρωμα στον μεγάλο ποιητή, στιχουργό, πεζογράφο, ιστορικό και ζωγράφο ΜΑΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ στις 22 Ιουλίου 2019 Δευτέρα, με ερμηνεύτρια την Ίριδα Μαυράκη.
Ο Μάνος Ελευθερίου υπήρξε ένας από τους πιό σημαντικούς σύγχρονους πνευματικούς δημιουργούς. Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1938 στην Ερμούπολη της Σύρου. Τα πρώτα του βιβλία με διηγήματα η ΄΄Σφαγή΄΄ και το ΄΄Διεθυντήριο΄΄ απέσπασαν εξαιρετικές κριτικές. Συνεργάστηκε με τον Χρήστο Λεοντή, Μίκη Θεοδωράκη, Δήμο Μούτση, Γιάννη Μαρκόπουλο, Γιάννη Σπανό, Θανάση Γκαϊφύλλια, Μάνο Χατζιδάκι, Σταύρο Κουγιουμτζή, Ηλία Ανδριόπουλο, Θάνο Μικρούτσικο, Γιώργο Ζαμπέτα, Σταμάτη Κραουνάκη, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Γιώργο Χατζηνάσιο, Σταύρο Ξαρχάκο, Αντώνη Βαρδή, και άλλους. Έγραψε περισσότερα από 400 τραγούδια. Επίσης έγραψε και εικονογράφησε παραμύθια για παιδιά και επιμελήθηκε την έκδοση λευκωμάτων με θέμα την Σύρο, ΄ Ενθύμιον Σύρας΄ κ.α. Εργάστηκε ως αρθρογράφος και έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ και στο Δημοτικό Ραδιόφωνο της Αθήνας 9,84. ΄΄Το άγγιγμα του χρόνου΄΄ ήταν η πρώτη του νουβέλα και το μυθιστόρημά του ΄΄ Ο Καιρός των Χρυσανθέμων΄΄ τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο Λογοτεχνίας το 2005. Βραβεύτηκε για την συνολική προσφορά του το 2013 από την Ακαδημία Αθηνών. Έφυγε από την ζωή στις 22 Ιουλίου 2018 σε ηλικία 80 ετών. Αναφέρουμε ενδεικτικά κάποια τραγούδια που έγιναν γνωστά και αγαπήθηκαν: ΄΄Ατέλειωτη εκδρομή, θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, άλλος για Χίο τράβηξε, στων αγγέλων τα μπουζούκια, κάτω απ’ τη μαρκίζα, τα λόγια και τα χρόνια, παραπονεμένα λόγια, το τρένο φεύγει στις οκτώ, τώρα που θα φύγεις, ο χάρος βγήκε παγανιά, σ’ αυτή τη γειτονιά, η αυλή, μαλαματένια λόγια, ο Άμλετ της σελήνης, ποιός τη ζωή μου, οι ελεύθεροι κι ωραίοι, έχεις μάτια το φεγγάρι, δίψασα στην πόρτα σου, στα χρόνια της υπομονής, του κάτω κόσμου τα πουλιά, Άγιος Φεβρουάριος, το παλληκάρι έχει καημό, στο παζάρι του φονιά, η μπαλλάντα του οδοιπόρου, αυτές οι ξένες αγκαληές, τις ξένες πόρτες μη χτυπάς, δίκοπη ζωή, πέφτει μια βροχή, Αργοναύτες, για ποιάν Ιθάκη μου μιλάς, δίψασα στην πόρτα σου, είν’ αρρώστια τα τραγούδια, είσαι η Πρέβεζα και το Κιλκίς, έρημοι σταθμοί, η επιστολή, η κιβωτός, η σούστα πήγαινε μπροστά, καημός παλιού ρεμπέτη, μη χτυπάς σ’ ένα σπίτι κλειστό, μια νυχτερίδα στη σκεπή, μου ‘πες φεύγω μετανάστης, πατρίδες που έγιναν φωτιά, πέφτει μια βροχή, ρημαγμένοι κήποι – το σπίτι γέμισε με λύπη, στη Σμύρνη και στο Αϊβαλί, τα μαγικά που σού γραψα τραγούδια, φεγγάρι μακρινό,΄΄ και πολλά άλλα.
Πάντα χρειάζεται να υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα σου
Πάντα χρειάζεται. Πάντα χρειάζεται δίπλα σου. Στις μικρές και τις μεγάλες χαρές.
Στις καταστροφές και στην αρρώστια. Στον αέρα και στις βροχές. Στον ήλιο και στη θάλασσα.
Πάντα χρειάζεται να υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα σου.
Αυτός είναι όλα μαζί τα φαρμακεία και τα φάρμακα του κόσμου.